Rottweiler

Typowy przedstawiciel rasy rottweiler to canis , który w znacznym stopniu zapewni nam komfort bezpieczeństwa. Silny fizycznie, zrównoważony pewny siebie. Nie jest hałaśliwy. Lubi pracować.

Dla lepszego panowania nad nim, jak również wzajemnego porozumienia, wskazane jest szkolenie rottweilera w zakresie tzw. Psa towarzysza (PT). Wyższe stopnie "psiej edukacji" raczej nie powinny być udziałem każdego właściciela, choc niestety są one wprowadzone obligatoryjnie dla psów tej rasy. Wyjaśnijmy to, posługując się potocznym doświadczeniem. Otóż szkolenie w zakresie następnego stopnia szkolenia, czyli psa obrończego (PO), wyzwala w nim pewną, oczywistą w tej materii, skłonność do agresji. I łatwo wyobrazić sobie sytuację, gdy pies o podniesionym poziomie agresji wyprowadzany jest na spacer przez członka rodziny, który nie jest tzw. PRZYWÓDCĄ STADA, czyli osobę, którą jest najsilniej podporządkowany, lecz przez kogoś innego.
Może nastąpić prowokacja do ataku, w postaci np. biegnącego lub wymachującego rękami człowieka. A w tym momencie opiekunem psa na spacerze jest babcia, mama, brat czy dziecko właściciela, tj. osoba nie panująca nad psem w tym samym stopniu co człowiek, który był przewodnikiem podczas szkolenia, jest uznanym przez psa przywódcą i panem domu.

Źle, a nawet dobrze wyszkolony pies obrońca (PO) będzie miał raczej skłonność do stanięcia w obronie "zaatakowanego" w jego świadomości członka stada niż do posłuchania poleceń osoby wyprowadzającej go na spacer. O nieszczęście w takiej sytuacji nie jest trudno, a nawet sam kaganiec nie uchroni "biegacza" od ewentualnego ataku i stratowania. Można temu zapobiec, biorąc odpowiednio wcześniej psa na smycz, ale też trzeba dość siły, by go na owej smyczy w ryzach utrzymać.Sporadyczne przypadki agresji, najczęściej z winy właścicieli, nie powinny jednak wypaczać prawdziwego obrazu miłego, zrównoważonego psa, jakim jest niewątpliwie rottweiler.

Przedstawiciele tej rasy doskonale komponują się z rodziną. Należy zachować pewien dystans w stosunku do naszych podopiecznych. Miłe traktowanie, ale i konsekwencja w postępowaniu i egzekwowaniu poleceń. Trzeba o tym pamiętać, zwłaszcza wiedząc, że nabyte szczenię będzie w przyszłości dużym i silnym psem. Z tego też względu zabawy służące "cywilizowaniu" rottweilera są bardzo znaczące.

Rozważmy sytuację, kiedy piesek przynosi i podaje nam trzymaną w pysku piłeczkę czy patyk. Przypuszczamy, że chce, by mu rzucić jeszcze raz, ale jakby droczy się z nami przeciągając za ten przedmiot. Wcale nie ma ochoty go oddać, ale jedynie chce pomocować się z nami. KTO KOGO TU ĆWICZY? KTO MA TU POZYCJĘ DOMINUJĄCĄ? Oczywiście pies! Zmianę tej sytuacji uzyskamy poprzez wydanie i wyegzekwowanie prostej komendy "siad". Pies musi to wykonać. Na początku z nasza pomocą, z jednoczesnym podniesieniem odbieranej piłeczki do góry, drugą ręką naciskamy na grzbiet blisko zadu.
SYTUACJA ZMIENIŁA SIĘ - TO CZŁOWIEK JEST STRONĄ DYKTUJĄCĄ. W drugiej kolejności rzucamy piłeczkę. Sprawa pozornie błaha, ale konsekwencje tego typu postępowania są ważne, gdyż ustawiają w pozycji dominującej człowieka, a nie psa.

Rottweiler jest psem niebywale miłym, przywiązującym się, doskonale komponującym się z dziećmi, posłusznym i pojetnym. Umiejętne rozwinięcie tych cech daje w efekcie niebanalnego opiekuna domu i jego mieszkańców.