Wyżeł niemiecki

Historia rasy bierze swój początek w czasach polowania na ptactwo przy użyciu sieci. Ten sposób polowania był bardzo rozpowszechniony w krajach śródziemnomorskich. Przez Francję, Hiszpanię i Flandrię wyżły dostały się do niemieckich leśniczówek. Bezpośrednim jego przodkiem był staroniemiecki wyżeł o krótkiej sierści, pochodzący-jak wszystkie krótkowłose wyżły - od występujących w wiekach XVII i XVIII we Francji, Włoszech i Hiszpanii psów myśliwskich, nazywanych "brakami". Ten staroniemiecki wyżeł miał ciężką budowę ciała, flegmatyczne usposobienie, bardzo powolne chody oraz posługiwał się wyłącznie "dolnym wiatrem". Najistotniejszą cechą ówczesnego wyżła było wystawianie, którego wymagano na długo przed zastosowaniem broni palnej. Z "czystego" psa legawego potrzeba zrodziła psa wielostronnego (aportowanie). To intensywne poszerzenie zakresu pracy miało miejsce po 1750 roku,kiedy zaczęto strzelać do ptaków w locie.

Jeszcze przed pierwszą wojną światową w czasopismach łowieckich toczyła się dyskusja; czy do polowania bardziej nadaje się wyżeł niemiecki krótkowłosy, czy długowlosy? Znacznie większe rozpowszechnienie wyżła niemieckiego krótkowłosego zdaje się przemawiać przeciwko długowłosemu, należy jednak brać pod uwagę warunki, w których rozwijały się obie te rasy. Do pupularności wyżłów przyczyniło się głównie polowanie na kuropatwy. Przy tych najczęściej wykonywanych polowaniach wyżeł długowłosy nie wytrzymywał konkurencji z krótkowłosym, gdyż nie tylko był powolniejszy, lecz też męczył się znacznie szybciej w gorące dnie sierpniowe.
Dzięki długiej, gęstej szacie, talentowi tropicielskiemu, zamiłowaniu do aportowania, wybitnemu węchowi i wrodzonej ciętości wyżeł niemiecki długowłosy nadaje się raczej do pracy w lesie aniżeli w polu. Jak większość ras długowłosych, ma zamiłowanie do wody, jest silny i odporny, przy czym lepiej znosi chłód niż upały. Jest łatwy w prowadzeniu, pojętny i ma wszystkie cechy wskazujące na wielostronną użyteczność. Przywiązuje się do swego pana, wobec obcych nieufny, co czyni z niego doskonałego stróża.
Wszystkie te cenne właściwości zachował po swym przodku - staroniemieckim wyżle długowłosym, od którego się wywodzi. W drugiej połowie ubiegłego stulecia został on uszlachetniony innymi rasami. Pierwotny wzorzec z 1879 r. został tylko nieznacznie zmieniony.
Popularność wyżłów długowłosych była zmienna, lecz nigdy nie dochodziła do poziomu osiąganego przez wyżła krótkowłosego. Po pewnym okresie regresji ostatnio znów coraz częściej pojawia się wyżeł długowłosy na próbach polowych i wystawach.